เกิดเป็นประชาชน ต้องอดทนกับคำว่า"ผิดหวัง"
เกิดมาเป็นรัฐมนตรี..ต้องอดทนกับคำว่า"ไม่สมหวัง"
ประชาชนนั้นหวังว่า..เมื่อได้รัฐบาลขึ้นมา..
รัฐบาลนั้นจะต้องมีรัฐมนตรีที่ดี รัฐมนตรีที่รู้ว่า
ประชาชนอยากได้อะไร ไม่อยากได้อะไร
รัฐมนตรีในรัฐบาลนั้นๆ จะต้องช่วยกันสร้างและรักษาภาพร่วมกัน
ให้ประชาชนเชื่อและศรัทธา
เกิดมาเป็นรัฐมนตรี ต้องอดทนกับคำว่าไม่สมหวัง..
หากว่าสิ่งหวังสิ่งที่ปรารถนาต้องการนั้น ประชาชนคงทนรับไม่ได้
สิ่งที่หวังนั้นมันเป็นเพียงความต้องการส่วนตน
แต่ให้คนในรัฐบาลเพื่อนร่วมคณะรัฐมนตรีต้องมาแบกรับร่วมด้วย
ประเทศ..ไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของใคร..
รัฐบาลก็ไม่ใช่เจ้าของประเทศ..ชัยชนะในการเลือกตั้งเป็นเพียงคำอนุญาตให้มาแก้ไขปัญหา
มาเจือจานแบ่งปันผลประโยชน์ให้คนในชาติ
มีสุขมีทุกข์ร่วมกัน ไม่ให้ผู้คนในชาติจับอาวุธขึ้นมาแย่งชิงผลประโยชน์ต่อกัน
ไม่ใช่คำอนุญาต..ให้ขึ้นมาเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ อยากจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ
ไม่ใช่คำอนุญาต..ให้กดขี่ประชาชนลงไปเป็นทาส อยากจะกระทำการใดๆ ก็ได้ โดยไม่
คำนึงถึงความคิดจิตใจของประชาชน
ประชาชนเลือกพรรคพลังประชาชนขึ้นมาเพราะหวังว่า..จะอาศัยเป็นยานพาหนะ พาตัวให้
พ้นจากการปกครองของคนในเครื่องแบบที่ครอบครองอาวุธสงคราม
อย่าให้เขารู้สึกว่า หนีเสือปะจระเข้
ประชาชนไม่รังเกียจความร่ำรวยของทักษิณ ชินวัตร เพราะรู้ว่าส่วนหนึ่งของความร่ำรวยนั้น
มาจากการทำมาหากินในวันที่ยังไม่มี
อำนาจวาสนาทางการเมือง ประชาชนได้สัมผัสว่า..ทักษิณสามารถเพียงพอที่จะทำให้เกียรติภูมิ
ของประเทศสูงขึ้นในอารยประเทศ และทำให้ความแร้นแ ค้นในชีวิตประจำวันของเขามีคำตอบในทางที่ดีขึ้น
ประชาชน..ส่วนใหญ่ จึงให้โอกาสเลือกพรรคของเขา ทั้งๆ ที่ไม่มีเขา
ในกระถางแห่งความศรัทธาระหว่างประชาชนกับทักษิณ..
ขออย่าให้มีมันผู้ใดหรือใครคนหนึ่งหรือสองคน ฉกฉวยโอกาส..เอาพืชพันธุ์อันต้องห้ามหรือเอาขยะปฏิกูลไปเทใส่
เมื่อประชาชนรับไม่ได้..เขาจะต้องทำลายกระถางนั้นทิ้ง..
พญาไม้
///////////////////
คอลัมน์พญาไม้ ทูเดย์...
จากหนังสือพิมพ์บางกอก ทูเดย์ ฉบับประจำวันที่ 13/02/2551
